Read بارون درخت‌نشین by Italo Calvino مهدی سحابی Online

بارون درخت‌نشین

Cosimo, a young eighteenth-century Italian nobleman, rebels by climbing into the trees to remain there for the rest of his life. He adapts efficiently to an arboreal existence and even has love affairs....

Title : بارون درخت‌نشین
Author :
Rating :
ISBN : 9789643510176
Format Type : Paperback
Number of Pages : 320 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

بارون درخت‌نشین Reviews

  • Ahmad Sharabiani
    2018-12-08 16:21

    Il barone rampante = The Baron in the Trees, Italo Calvino تاریخ نخستین خوانش: ماه سپتامبر سال 2005 میلادیعنوان: بارون درخت نشین؛ نویسنده: ایتالو کالوینو؛ مترجم: مهدی سحابی؛ تهران، تندر، انتشارات نگاه، 1363؛ در 261 ص؛ چاپ دیگر: تهران، نگاه، 1379؛ در 320 ص؛ چاپ سوم 1382؛ پنجم 1386؛ ششم 1388؛ هفتم 1390؛ هشتم 1391؛ نهم 1392؛ شابک: 9789643510176؛ موضوع: داستانهای نویسندگان ایتالیائی - قرن 20 معنوان: بارون درخت نشین؛ نویسنده: ایتالو کالوینو؛ مترجم: پرویز شهدی؛ تهران، چشمه، 1394؛ در 326 ص؛ شابک: 9789643629939؛قهرمان داستان «بارون درخت‌ نشین» دنبال جامعه‌ ی آرمانی ست، وضعی که همانند کمون نخستین، هنوز قوانین در آن به وجود نیامده، و جامعه‌ ای بدون طبقه، با عنوان: درختستان، ایده‌ آل آن است. نسخه اصلی کتاب نخستین بار در سال 1957 میلادی به چاپ رسید. سرگذشت کوزیمو لارس دو روندو پسر بارون آرمینیوس ست؛ از سن دوازده سالگی تا مرگ که از زبان برادرش: بیاجیو روایت میشود. پسر تصمیم می‌گیرد زندگی خود را بر روی درختان سپری کند. خانواده اعیانی آن‌ها در شهر اومبروزا زندگی می‌کنند، و کودکان با شیوه‌ های سخت و خشکی بزرگ می‌شوند، که پذیرشش از سوی بچه‌ ها به اکراه صورت می‌پذیرد. ناخرسندی کوزیمو تا بدانجا پیش می‌رود، که روزی به بالای درخت بلوطی می‌رود، و دیگر حاضر به پایین آمدن نمی‌شود. وجود جنگل‌های بسیار، با درختانی که شاخه‌ هاشان درهم می‌رود، آن امکان را به «بارون درخت‌ نشین» می‌دهد تا از منطقه‌ ای به منطقه ی دیگر، و از شهری به شهر دیگر سفر کند، بی آنکه نیازی به پایین آمدن از درختان داشته باشد. این رفتار و زندگی پیوسته بر روی درختان گوناگون تا پایان عمر با او می‌ماند. در این میان هر آن مقدار که بارون خود را از دیگران و مردم روی زمین دورتر می‌کند، بیشتر و بیشتر به رابطه و کمک آن‌ها نیاز پیدا می‌کند. عشق میان بارون و دختری به نام ویولتا باعث دگرگون شدن زندگی بارون، و بیاجیو و مردمان اومبرزو می‌شود. ایجاد یک «پادشاهی درختی» توسط پسر، استعاره‌ ای از استقلال معرفی می‌شود؛ و چالش‌ها و فرصت‌های این عمل؛ دستمایه‌ ای برای نویسنده به منظور بررسی پرسش‌های فلسفی بشر می‌شود. ا. شربیانی

  • Richard Derus
    2018-12-07 11:04

    Rating: 4* of fiveThe Publisher Says: Cosimo, a young eighteenth-century Italian nobleman, rebels by climbing into the trees to remain there for the rest of his life. He adapts efficiently to an arboreal existence and even has love affairs.My Review: This being a famous and well-studied book, I suppose the publisher didn't feel the need to do a sell-job on it. That little squib is barely a log-line!I read this book first in ~1974, because it had a cool-looking jacket. It also had an Italian author, which was also cool. But the reading of it was a revelation because the titular Baron was the perfect rebel, firm of purpose and adamant of spirit. And all over what seems, at first anyway, such a ridiculous cause: Refusing to eat snails. I'd never had snails offered to me at that point, and I was in full agreement with the Baron. But as the pages flipped on, I could see what was really at stake was the right to set one's own boundaries, to establish a core identity by and for one's own self.All adolescents resonate to that theme, I think, and that's why I'm surprised that this book isn't required reading until college. It would serve well in junior or senior year of high school. Anything that deals with the process and price of becoming and being an individual seems to me to be a good fit for that age. Plus it's beautifully translated, so it's easy to read.And for the record, I ate snails the first time they were offered to me. They were delicious.

  • Dolors
    2018-11-23 08:23

    "(..) surrounding buds of phrases with frameworks of leaves and clouds, then interweaving again, and so running on and on and on until it splutters and bursts into a last senseless clusters of words, ideas, dreams, and so..."Once upon a time, somewhere between the innocence of childhood and the pluck of the bold rebel, a young Italian nobleman called Cosimo exercised his right to dissent after twelve long years of abiding by the inherent societal norms of his aristocratic title and refused to eat beheaded snails defying parental authority. In order to avoid the wrath of his authoritarian father, Cosimo climbed to the top of an enormous holm oak situated in the garden of the family state and promised to never touch the ground again, becoming the irreverent Baron in the Trees thenceforth.This is how this tale, related from the first-person narrative by Cosimo’s little brother who adopts the role of impartial chronicler, unfolds with the recognizable paced rhythm and whimsical tone of legends and fables. Only that instead of following the moral exploration of a Little Prince and a sagacious fox, the reader is engulfed on this occasion by the incredible story of an eccentric Baron who creates a unique life among the treetops where he is free from the mundane routine and sometimes absurd obligations of earthbound existence. Cosimo’s proximity to the open skies allows him to ponder the deeper issues of his period and after devoting years to studying and reading the classics, and without ever climbing down from the trees, he achieves all sort of extraordinary feats like corresponding with Diderot and Rousseau, founding secret freemasonry societies or becoming an invaluable military strategist during the French Revolution when he meets Napoleon face to face.Nevertheless, what makes this parable unforgettable is Calvino’s dexterity in mixing the magic connotation of Cosimo’s arboreal existence with shattering realism, for Cosimo falls sick, has a very vigorous sexual life and plays an essential part in his community, in which he amazingly manages to integrate himself in spite of the physical isolation of his whereabouts. The dualistic nature of the story engenders a new archetypal figure, that of the active nonconformist, the revolutionary dissenter who rejects the establishment struggles for the improvement of his fellowmen in apparent seclusion. A man straddling two worlds, the utopian and the terrestrial, a man who discovers himself in every leaf, who finds reason in the boughs that cradle him to sleep, whose ideological militancy is a hotchpotch of his natural watchtower made of pines, elms and oaks, a man who symbolizes the limitless imagination that should move the world forward. In the same way there is ascending poetry to be heard in the rustle of dancing foliage, there is metaphysical revelation without a hint of religiosity to be found in the image of a man who lived literally above his peers with both head and soul looking up at the endless possibilities tattooed in cerulean skies.

  • Foad
    2018-11-19 10:06

    ١.نوشتن مى تونه براى خود نويسنده لذتبخش باشه: نوشتن مى تونه خيال بازى باشه، شبيه خيال بازى هاى كودكى، اما كمى پيچيده تر، كمى واقع گرايانه تر، كمى پخته تر. خيال بازى هاى كودكى و نوجوانى هر چند پر شورترن، اما زيادى خام و نسفته ن. آدم بعد از ديدن و مطالعه كردن متوجه ميشه چقدر امكانات متفاوتى توى جهان هست كه مى تونه تخيل رو پيچيده و ظريف كنه، اما توى خيال پردازى هاى كودكى ش از اون ها بى اطلاع بوده. نويسنده مى تونه يك ايده را بگيرد و حولش تخيل كند و بهش شاخ و برگ بده. مثلاً پسرى تصميم مى گيره بالاى درخت زندگى كنه. خب، اين پسر فقيره يا از اشرافه؟ هنگام عملى كردن تصميمش با چه مخالفت هايى مواجه مى شه؟ براى زندگى روى درخت به چه مشكلاتى براى تأمين گرما و غذا و حتى قضاى حاجت بر مى خوره؟ مردم چه نگاهى به اين كارش دارن؟ آيا آدم هاى ديگه اى هم هستن كه بالاى درخت زندگى مى كنن؟ و... فكر كنم به اين شيوه ميگن "باران فکری" يا "طوفان فكرى"، هر چند زياد در اين مورد نخوندم و اطلاع دقيقى ندارم.آيا كالوينو با اين شيوه مى نويسه؟ نمى دونم. اما موقع خوندن خودمو جاش مى ذاشتم و فكر مى كردم اين طور بازيگوشانه نوشتن چقدر مى تونه براى خود نويسنده لذتبخش باشه.البته مى دونم كه "نگارش خودكار" هيچ وقت نتيجۀ مطلوبى نداره و منظور من هم نگارش خودكار نيست. فكر نكنم اصلاً اين تكنيك واقعاً به قوۀ خيال پر و بال بده. قوۀ خيال نياز به زمان و آرامش و در خود فرورفتن داره. حتى گاهى تخيل توى ساعات به خصوصى از شبانه روز فعال ميشه و بايد منتظر اون ساعات موند. همين طور گاهى به محرك هاى خارجى نيازه، آدم عكسى ببينه، فيلمى ببينه، در مراسمى حضور پيدا كنه و تخيلش فعال بشه. با نگارش خودكار هيچ كدوم از اين شرايط مهيا نيست.٢.داستان پر از ارجاعات به دنياى بيرونه: حضور ولتر، چند بار با نامه نگارى و يك بار حضورى،حضور بى نظير ناپلئون،حتى حضور شاهزاده آندره از جنگ و صلح.و حضور مختصر روسو و ديدرو، از طريق نامه نگارى.اين بازيگوشى ها مخصوصاً براى كسى كه از قبل با اين شخصيت ها مختصر آشنایی داشته باشه، باعث مفرّح تر شدن رمان مى شه. من مخصوصاً سر گفتگوى ناپلئون و بارون درخت نشين، حسابى خنديدم.

  • William1
    2018-11-14 14:09

    This is a beautifully modulated narrative. I admired it as much on the second reading as the first. What impresses is Calvino's ability to make us feel so deeply for these characters. They are so wonderfully eccentric and idiosyncratic, so human. Set during the Age of Reason, specifically during the lifetime of Voltaire, the tale seems straightforward enough. On 15 June 1767, Cosimo, 12-year-old son of an Italian aristocrat living in stately semi-reclusion in Ombrosa, near Genoa, takes to the trees of the vast family park as a protest against paternal discipline. He lives there, without touching ground, for the rest of his days. This being that sylvan age when Europe was so covered with trees that "a monkey could have left Rome and skipped from tree to tree till it reach Spain, without ever touching earth." The story teeters on the edge of farce. Early on Cosimo falls in with an urchin army of fruit bandits who raid the plentiful orchards under the capricious charge of a little girl Cosimo's age, Viola, of a local noble family, the Ondaviras. Viola sounds a bugle from her pony whenever the irate farmers get wind of the poaching. Soon Viola is whisked off to boarding school. Cosimo then befriends a notorious brigand whom he turns into an avid reader, which become his downfall. The brigand's old cronies, dismayed by his new passion, are able to get him to steal again only by threatening to tear out pages of his copy of Clarissa or the History of a Young Lady. Needless to say, his mind is no longer on his work. Then Cosimo discovers treachery in this own home in the form of a favorite uncle, the Cavalier, who turns out to be a snitch for Moorish Mediterranean pirates. This resolves itself in a set piece that combines rich description of the landscape, a swashbuckling interlude at sea, discovery and plundering of the pirates' booty by the local poor, and the Cavalier's summary decapitation. Cosimo courts a young Spanish noble woman in nearby Olivabassa, after whose departure he becomes something of an infatution among the nubile women in the area, with whom he carries on innumerable affairs. Once his younger brother, Biagio, the narrator, reports seeing Cosimo moving from tree to tree with a mattress slung over his shoulder. His father dies and he becomes the Baron di Rondò himself and as such must now oversee the administration of his vast estate. Concurrently he becomes the local raconteur, mesmerizing the populace with stories in the town square, where he speaks from a sturdy oak. He goes hunting with his dog Otimo Massimo, who happens to be the dachshund discarded by Viola's callous servants when she left to school. The years pass. Then one day Otimo Massimo, old and gray now, is roused from his repose by a certain scent and bolts on his feeble pins for parts unknown. It turns out that Viola, now the Marchesa, widow of a wealthy landowner with considerable landholdings throughout Europe, has returned. Calvino captures the mad sexual passion and murderous jealousy between her and Cosimo perfectly. For the Marchesa is an atrocious flirt who demands absurd proofs of Cosimo's love. Thus she kills anything she might have had with him. This section reminded me of Knut Hamsun's Pan, whose protagonist experiences a similar exquisite love and torturous jealousy. Calvino's future postmodern work is suggested in this early novel by certain mentions of the inauthenticity of narrative. The idea that the multiple versions told by Cosimo may each possess certain true elements, so the narrator Biagio's only fidelity can be to the versions told by his brother. There are moreover passages of a swashbuckling nature, classic adventure, brokenhearted love, military encounter, etc., that both pay homage to and parody their antecedents.

  • Kalliope
    2018-11-30 14:04

    PARALLEL WORLDSMost peculiar this Fable. Or at least its beginnings. It baffled me that after the initial proposition, the notion of a young nobleman exiling himself to live in the trees of his family’s estate--a proposition that has a great deal of charm and immediately captivates the reader--, a fair amount of the early part of the novel is devoted at making the unlikely believable, and the unbelievable likely. For the ordered and systematic transposition of the life on the ground onto its parallel life in the trees made me wonder whether the initial idea was becoming less and less lofty.Unquestionably, the novel never stopped being a great pleasure to read. Calvino’s prose (in translation, but I like to remind myself that Spanish and Italian are sister languages) is sheer delight. Clear and balanced sentences rich in imaginative detail. But the undoing of the doing – the bringing down to the ground what had been raised above it, or rather, the raising of the ground until the higher branches seemed just another ground, perplexed me.That is until suddenly the magic of the allegory crystalized in my mind: Cosimo, the young nobleman, as the writer, as the creator of his own world, keeping a separate existence but never forgetting the world from which he originates and which he never stops observing. Life in parallel worlds.With this interpretation, the setting of the story during the Enlightenment received a new glow for me too. I had been noting the various references: Paul Et Virginie; La nouvelle Héloïse. Tome I; Montesquieu; Clarissa, or, the History of a Young Lady; Henry Fielding. All mentioned with enthusiasm. Cosimo lived in the century of Utopias. But this novel reminds us that absolutism followed the epoch of ideas, and that Cosimo’s parallel world, like most utopias, can dissolve. What was Calvino trying to tell us about his world?

  • Agir(آگِر)
    2018-11-19 08:14

    از این بالا همه بنظر کوچک می رسند اسم كتاب به حد كافي كنجكاوي انسان را تحريك مي كند. داستان يك پسر نوجوان با نام کوزیمو از خانواده ي اشرافي كه يك روز از خانه قهر مي كند و بر روي درختي مي رود و تا ابد پائين نمي آيد و زندگي با ناز و نعمت كه نوعي روزمرگي دارد را با يك زندگي پر هیجان ميمون وار عوض مي كندروي درخت از سرما ميلرزد، از گرما عذاب مي بيند ،عاشق مي شود و ... مهمتر از همه با كتاب آشنا مي شودیکی قسمت های دوست داشتنی کتاب دوستی بارون درخت نشین با سردسته راهزنان "جووانی خلنگ" هستش که کوزیمو دارد کتاب ژیل بلاس را میخواندو این اولین کتابی است که به جووانی میدهد و باعث می شود این راهزن تغییر کند:بخشی از مقدمه کتابچگونه می‌توان هم از مردم گریخت و هم از نزدیک با ایشان، و برایشان، زندگی کرد؟ چگونه می توان هم به زندگی آدمیان و قراردادهای دیرین آن پشت پا زد و هم برای آنان، وبه کمک خودشان، زندگی نو و نظم نوینی را جستجو کرد؟

  • FeReSHte
    2018-12-10 16:14

    ایده داستان فوق العاده خلاقانه و بکر بود. با این که داستان سوررئال بود ولی این قدر همه شخصیت ها و اتفاقات استادانه تصویر و توصیف شده بود که تشخیص مرز بین رئال و سوررئال از بین رفته بود و همه چیز خیلی باورکردنی و ممکن به نظر می اومد.زندگی مادام العمر بالای درخت در مخالفت با زندگی اشرافی و ارزوی ایجاد یک مدینه فاضله برای کمک به همه بشریت نه فقط اشراف، جایی بالای زمین " که پای بنی بشر بهش نرسیده" یا به عبارتی درختستان با قوانین کامل تدوین شده در باب همه موضوعات سمبل خیلی قشنگی بود.داستان با همه سادگی ظاهریش در رابطه با موضوعات جدی مثل سیاست و جامعه و فرد و عشق و انسانیت صحبت میکنه. به هر حال این هنر کوزیمو بود که فهمیده بود برای بهتر دیدن ادمیان، زندگیشون و زمین باید کمی از زمین فاصله گرفت و از بالا دید.

  • Paria
    2018-11-25 08:13

    "بارون درخت نشین" اثر ایتالو کالوینو. جلد دوم از سه گانه ی نیاکان ما. کوزیمو روندو، پسر ارشد بارون روندو، در سن دوازده سالگی و بخاطر قهر و لجبازی با خانواده و رفتار سخت گیرانشون بالای درخت میره و تا پایان عمر، هرگز بر روی زمین قدم نمیذاره. کتاب، شرح زندگی، تلاش ها، افکار و عقاید و تعاملات کوزیمو در طی سال های عمرشه. اینکه چطور چندین سال بر روی درخت ها گذران عمر کرده.کتاب ایده ی خیلی جالب و خلاقانه ای داره. مثل بقیه ی اثار ایتالو کالوینو نوآوری به وضوح درونش دیده میشه و واقعا زیباست. البته یه قسمت هاییش بنظرم خسته کننده میومد ولی در کل کتاب متفاوت و زیباییه.

  • فهد الفهد
    2018-11-22 15:24

    The Baron in the Trees اضطررت لقراءة هذا الجزء من ثلاثية (أسلافنا) لكالفينو بالإنجليزية لأني يئست من الحصول عليه مترجماً للعربية، رغم أن الثلاثية ترجمها (معن الحسون) إلا أنها شبه مفقودة من السوق، لهذا طلبت (البارون المعلق) أو (بارون الأشجار) وهي برأيي الترجمة الأجمل لهذا العمل البارع والذكي من أمازون والتهمتها خلال أيام قليلة. كتب كالفينو عمله هذا في ثلاثة أشهر، وبدا كتعبير عن المرحلة التي يمر بها سياسياً، فكما كانت الفيسكونت المشطور عن الانشطار بين المعسكرين الشرقي والغربي، كانت بارون الأشجار عن فكرة اعتزال السياسة، وخاصة بعدما تكشف الحلم الشيوعي الماركسي عن كارثة الستالينية، هكذا يستقيل كالفينو من الحزب الشيوعي الإيطالي ويكتب هذه الرواية بذات أسلوبه الفلكلوري الفاتن، ليخبرنا عن قصة شخص آخر قرر ترك الأرض والعيش فوق الأشجار. يقرر فتى اسمه (كوزمو بيوفاسكو) وهو ابن لبارون روندا العيش على الأشجار بعدما سأم من تحكم والده به وبأخيه الصغير – الراوي – وإرغامهما على أكل اختراعات أختهم المطبخية المقززة، هكذا يصعد كوزمو للأشجار ويبقى عليها حتى نهاية حياته، من دون أن يخطو خطوة على الأرض، حياة كاملة، مثيرة بتفاصيلها، قضاها كوزمو متنقلاً، مستكشفاً، مثقفاً نفسه، حتى بعدما توفي والده وصار كوزمو بارون روندا، ظل البارون على الأشجار، رواية فاتنة جداً ولا تنسى.

  • Haman
    2018-12-04 10:21

    بازگشت به تنهایی از خود تنهایی به مراتب سخت تر است . با این حال او در جنگ های استقلال از همان بالای درخت شرکت می کند ، ناپلئون را می بیند و سقوطش را نظاره می کند . دوره ی فرتوتی او فرا می رسد و سرانجام در یک عروج سمبولیک و شاعرانه به آسمان می رود . جایی که او همیشه خواسته است به آن نزدیک باشد . جایی که او را از آدمیان و ملالشان جدا می کند . پس از اوست که درخت ها و جنگل هایی که روزگاری ماوای او بود از بین می روند و جهان به سمت مدرنیته ای خشن پیش می رود . مدرنیته ای که آخرین انسان های متفاوت هستی را به کمک زمان از بین می برد و در راستای اهداف خویش پیش می رود .

  • Niloofar
    2018-12-01 12:10

    کتاب "بارون درخت نشین" - ایتالو کالوینو- دقیقا به من همون حسی رو داد که نباید می داد. داستان طغیان یه نوجوون که از یه جایی تصمیم می گیره دیگه هیچ وقت پاشو روی زمین نذاره و باقی عمرش رو روی درخت ها بگذرونه. فارغ از همه ی تمدن چند هزار ساله ای که به زور از بدو تولد بهمون دیکته می کنن داستان نپذیرفتن قوانین و زیر بار نرفتن عرف و رسوم و دین. گاهی یه کتاب ساده همه ی اون چیزی که از نظر روانی برای طغیان کردن نیاز داری بهت میده اما شرایط فراهم نیست. با خودت فکر می کنی کاری نکنم که همه چیز خراب بشه. اون روحیه ی محتاط و ترسویی که از بچگی تو وجودمون کاشتن میاد رو. با خودت فکر می کنی که من نمی تونم باقی عمرمو رو درخت زندگی کنم. قرار پست و مقام و موقعیت خوب داشته باشم. یا اصلا در وهله ی اول هرجور شده اول باید این مختصات جغرافیایی لعنتی رو تغییر بدم!! اما بند بند وجودت پنهانی از فکر انقلاب کردن در جنبش و هیجانه. فقط اگه این فکر نبود که بعدش چی میشه...

  • Sahar Khoshghadam
    2018-11-22 16:08

    نمی دونم چرا خوندن این کتاب اینهمه با ناراحتی همراه بود. از همون خط اول کتاب دلم برای شخصیت اصلی می سوخت و تا آخر کتاب هم نتونستم به چشم یه قهرمان یا حتی یه آنارشیست بهش نگاه کنم. کوزیمو در خط به خط این کتاب تنها بود و این به قدری من رو زجر داد که نتونستم از خوندن کتاب لذت چندانی ببرم، در عوض سه تا شخصیت دوست داشتنی توی کتاب پیدا کردم که تنها بخشهای جالب کتاب برام زمانی بود که نویسنده به اونها پرداخته بود.جووانی خلنگ، کشیش فوشلافلور و ویولتا.به نظرم این سه تا شخصیت به قدری جالب بودن که هرکدومشون به تنهایی می تونست شخصیت اصلی یه رمان جذاب باشه.

  • Patryx
    2018-11-29 10:05

    La disobbedienza acquista un senso solo quando diventa una disciplina morale più rigorosa e ardua di quella a cui si ribella (I. Calvino, presentazione del Barone Rampante nell’edizione annotata per le scuole medie, 1965)Un ragazzo sale sugli alberi dopo un litigio con i genitori e non ne scenderà mai più. Perché? Tutti ci siamo ribellati ai nostri genitori (e a quello che rappresentavano) anche se, per fortuna, pochi hanno dovuto adottare comportamenti così estremi per riuscire ad affermare la propria individualità e autenticità rispetto alle strade già tracciate per noi dalla famiglia, la società, a volte la sfiga o la fortuna, Dio o il Destino (per chi ci crede)Cosimo invece non aveva molte alternative. La domanda che mi sono posta sin dalle prime pagine in cui Calvino ci presenta la strampalata famiglia Piovasco di Rondò è: “Come si può esprimere se stessi quando si cresce in una famiglia dove qualsiasi forma di individualità, di volontà, di uscire dagli schemi già precostituiti viene negata? E che dire, poi, se i genitori capitati in sorte sono totalmente assorbiti da se stessi e vivono nel proprio glorioso (o supposto tale) passato?”. I manuali di psicopatologia dicono che una possibilità (limite, per fortuna) è rappresentata dal disagio mentale. I protagonisti de Il barone rampante hanno preferito adottare comportamenti stravaganti. Si può dar sfogo alla propria voglia di vivere, ingiustamente imbrigliata, inventando piatti “creativi”a base di lumache o topi, ed è questa la strada che sceglie (se di scelta di può parlare) Battista, la sorella del protagonista. Oppure si può salire sugli alberi e rendersi conto che è l’unica via d’uscita. All’inizio Cosimo è solo un ragazzo testardo, che non vuole darla vinta al padre e pur di fargli dispetto se ne sta lassù. Improvvisamente, in seguito alla sua ascesa arboricola anche la madre,la Generalessa, amorosa certo ma poco incline ad occuparsi dei figli (come la maggioranza delle nobildonne dell’epoca), si accorge di lui e, attraverso lui, comincia a vivere concretamente le proprie fantasie militari. La madre sarà una sua grande alleata e il figlio ribelle diventerà il suo orgoglio e la sua principale occupazione. Un primo risultato il ragazzo sugli alberi lo ha raggiunto: finalmente si pensa a lui come a una persona dotata di volontà propria che può prendere decisioni autonome. Il fratello minore, la voce narrante del libro, vivrà attraverso Cosimo una vita ricca e avventurosa che non ha il coraggio di vivere in prima persona. Ecco quindi che, grazie a Cosimo, anche un altro membro della famiglia Piovasco di Rondò riesce a varcare gli angusti confini della mentalità paterna. Cosimo rompe l’equilibrio familiare che così si ricostituisce su nuove basi e tutti (o quasi) ne traggono giovamento.Cosimo però non è molto interessato ad avere l’approvazione di quei genitori con cui ha avuto rapporti abbastanza formali e caratterizzati dallo scontro continuo. Stando sugli alberi scopre che basta staccarsi da terra di qualche metro per acquisire un nuovo punto di vista, più ampio, più variegato. Conosce persone che non avrebbe potuto frequentare rimanendo rinchiuso nella casa paterna: nobili giovinette altezzose, ladri di frutta, briganti appassionati di romanzi d’avventura, nobili spagnoli in esilio, principi, imperatori. Stare sugli alberi non lo limita in nulla: studia, scrive, ama. Non ho dubbi nel ritenerlo una persona felice, anche se con qualche rimpianto. Ma anche chi non sale sugli alberi fa’ le proprie scelte e, a volte, commette errori e allontana da se le persone amate. L’ammirazione per il protagonista non riesce però a farmi innamorare de Il barone rampante : l’ho trovato in molte parti noioso, poco emozionante. E, per me, questo è proprio grave: un libro mi piace se mi emoziona. Può essere originale, scritto bene (tutte qualità indubbie del romanzo di Calvino) ma se non mi appassiona allora non c’è niente da fare. Certo, è un problema mio: ma sono io che leggo e a me deve piacere, al di là di qualsiasi considerazione letteraria e stilistica. Un punto debole secondo me è che manca il punto di vista di Cosimo: tutto quello che sappiamo è mediato dalla voce pacata e, almeno in alcuni punti, piatta del fratello. Avrei voluto conoscere i pensieri di Cosimo mentre gradatamente (o forse all’improvviso, ma non lo sapremo mai) si rende conto delle conseguenze della sua decisione. Avrei voluto leggere della meraviglia provata la prima volta che si rende conto che basta alzarsi qualche metro da terra per vedere tutto mutato! (view spoiler)[ L’unico momento in cui Cosimo appare più trasparente è nella sua relazione con Viola, una situazione che mette a nudo le sue emozioni ma mai i suoi pensieri! E alla fine, quando è chiaro che Viola non tornerà mai più, Cosimo ritorna ad essere “opaco” ai nostri occhi, una scatola nera come nella migliore tradizione comportamentista.(hide spoiler)]Forse il passo di Cosimo era proprio leggero, di codibugnolo, troppo leggero per lasciare una traccia durevole. Fuggevoli impressioni, sprazzi di vita, e alla fine arrivo a pensare che non è mai davvero passato attraverso il mio cuore, la mia pancia. Solo un ricamo fatto di nulla.(view spoiler)[ Ombrosa non c’è più. Guardando il cielo sgombro, mi domando se è davvero esistita. Quel frastaglio di rami e foglie, biforcazioni, lobi, spiumii, minuto e senza fine, e il cielo a sprazzi irregolari e ritagli, forse c’era solo perché ci passasse mio fratello con suo leggero passo di codibugnolo, era un ricamo fatto di nulla che assomiglia a questo filo d’inchiostro, come l’ho lasciato correre per pagine e pagine, zeppo di cancellature, di rimandi, di sgorbi nervosi, di macchie, di lacune, che a momenti si sgrana in grossi acini chiari, a momenti si infittisce in segni minuscoli come semi puntiformi, ora si ritorce su se stesso, ora si biforca, ora collega grumi di frasi con contorni di foglie o di nuvole, e poi si intoppa, e poi ripiglia a attorcigliarsi, e corre e corre e si sdipana e avvolge un ultimo grappolo insensato di parole idee sogni ed è finito.(hide spoiler)]Alla fine che valutazione dare a questo libro? Le migliori parole sono quelle dello stesso Calvino: Di fatto, per chi vuol trarre una morale dal libro, le vie che restano aperte sono molte, anche se nessuna si può esser certi che sia la giusta.Quello che possiamo indicare come dato sicuro è un gusto dell’Autore per gli atteggiamenti morali, per l’autocostruzione volontaristica, per la prova umana, per lo stile di vita. E tutto questo tenendosi in bilico su sostegni fragili come rami circondati dal vuoto.

  • Yann
    2018-11-25 12:13

    Le baron perché est un merveilleux petit roman écrit par Italo Calvino (1923-1985), un italien né à Cuba. L'histoire prend place en Italie du Nord à la fin du XVIIIème siècle. Le héros, un jeune noble fils ainé d'un petit baron, décide de vivre dans les arbres, et n'en redescend plus de sa vie, non pas qu'il cherche à concurrencer les anciens stylites, mais plutôt pour être libéré des contraintes étouffantes auxquelles sa situation l'oblige afin de mieux comprendre et agir.Si au début j'ai trouvé l'histoire mignonne, pleine de fantaisie agréable et de tendresse chaleureuse, j'ai été happé par degré par l'histoire au point de ne plus pouvoir décrocher le livre. L'auteur fait preuve de beaucoup d'invention pour donner du sel aux aventures de son héros, que sa situation apparemment inconfortable aurait pu rapidement tourner court. Il n'en est rien. La variété des thèmes abordés et du ton des aventures préviennent très efficacement tout ennui pour le lecteur, de même de que leur intérêt croissant. J'ai sans doute aussi été favorablement incliné pour le caractère du héros, ainsi que par les différentes allusions littéraires et historiques, lesquelles ont eu un effet sur mes prochaines lectures.Ce roman fait partie d'une trilogie, Nos ancêtres, dont j'avais déjà essayé le chevalier inexistant. Il me reste à découvrir son vicomte pourfendu pour en faire le tour.

  • Reza
    2018-11-14 15:11

    (برای بهتر دیدن زمین باید کمی از آن فاصله گرفت . ) به نظر من این یکی از زیبا ترین و تاثیر گذارترین جملات این کتاب است .كوزيمو قهرمان داستان در دوازده سالگي بدلیل سختگيريهاي پدر اشرافی خود به بالاي درخت مي‌رودو تصميم مي‌گيرد كه ديگر پايين نيايد. اين درخت‌نشيني كه در دوره نوجواني نوعي لجبازي با خانواده است، در جواني و بزرگسالي به انتخابي آگاهانه تبديل مي‌شود. کوزیمو هیچ وقت پایش به زمین نمی رسد و در همان بالای درخت می میرد . این عمل او پایبندی به هدفی است که متاسفانه در بسیاری از ما کم رنگ و بی معنا شده است . کوزیمو از یک خانواده اشرافی است ولی هیچگاه تن به پذیرش این وسوسه بیمارگونه نمی دهد و به جای آن ترجیح می دهد در همان بالای درخت به فقرا و مستمندان کمک کند و به کسانی که ذره ای حس مطالعه و کند و کاو در دنیای ناشناخته ها را دارند کتاب امانت بدهد . پدر کوزیمو در سن هجده سالگی او مقام خود را و فرماندهی را به او پیشکش می کند و این را عامل بقای خود و خانواده اش می داند اما کوزیمو در جواب پدر می گوید : «من فقط اين را مي‌دانم كه اگر من بيشتر از ديگران چيز بدانم، در صورت نياز آنها بايد آنچه را كه بلدم در اختيارشان بگذارم. به نظر من فرماندهي يعني همين.»

  • Zahra Dashti
    2018-11-17 14:02

    نسبت به ویکونت دو نیم شده خیلی بهتر بود. روایت داستان می تونست تا حد خوبی آدم رو جذب کنه

  • lorinbocol
    2018-12-12 15:26

    il suo regno per un piatto di lumache.la ricaduta positiva migliore che una sperimentazione culinaria abbia mai avuto è una galleria di personaggi strepitosi, anche dando per scontato cosimo piovasco di rondò. violante d'ondariva, la generalessa corradina, l'abate fauchelafleur (per non tacer, naturalmente, del cane ottimo massimo).calvino manda la fantasia al potere, e inventa un elogio della precarietà e della ribellione che anche oggi - lontanissimi i fatti di ungheria del '56 e l'uscita dal PCI, di cui la scelta di vivere sugli alberi fu diretta allegoria - ha moltissimo da dire. tanto per cominciare, che guardare le cose dalla giusta distanza non significa isolarsi.

  • Masumeh
    2018-12-03 10:27

    فکر می کنم جزو معدود کسانی باشم که از این کتاب کالوینو لذت چندانی نبرده اند. نه تنها سیر ماجرا برایم چیز تازه ای نداشت که طنزش هم برایم دلچسب نبود و آن نوع از آرمان گرایی هم جذابیتی برایم ایجاد نمیکرد. در طول خواندن کتاب داشتم فکر میکردم که حیف آن ایده بکر اولیه که گرفتار چنین قصه معمولی شده و بدتر که چنین راوی داستانی با چنین لحن و گویش کسالت آوری نصیبش گشته است.راستش وینکت دو نیم شده کالوینو خاطره بهتری داشتم تا این داستان. مهرماه 94

  • Fateme
    2018-12-03 14:20

    کوزیمو نمی‌خواست به آسمان نزدیک باشد؛می‌خواست زمین را بهتر ببیند.‏

  • Mahsa
    2018-12-10 13:25

    دوست داشتم این کتاب رو بالای درخت می‌خوندم؛ روی شاخه‌هاش می نشستم و بارون درخت‌نشین رو توی ذهنم پررنگ‌‌تر نقاشی‌ می‌کردم.کوزیمو لاورس دوروندومیان درختان زیستهمواره زمین را دوست داشتبه آسمان رفت.کوزیموی ۱۲ ساله (بارونِ آینده) به‌خاطر یه اعتراض بزرگ به خانواده‌ش، یک روز از پشت میز بلند میشه و از درخت بلوط بالا میره. کوزیموی این قصه، میگه که دیگه هرگز پای خودش رو روی زمین نخواهد گذاشت، چون از تمام قانون‌ها و تظاهرات مسخره‌ ی خانواده‌ش و آدم‌های روی زمین خسته‌س. پس فرار می‌کنه و ترجیه میده هرگز پاشو روی زمینی که قوانینش براش به هیچ‌وجه قابل تحمل نیست نگذاره. ترجیه میده روی شاخ و برگ درخت‌ها قدم برداره و از بالا شاهد زندگی خانواده‌ش و مردم باشه و کمک‌شون کنه، اما هرگز به پاهاش اجازه نده زمینی رو لمس کنن که هرگز خاطره ی آزادی رو‌ در ذهنش مجسم نکرده. کوزیمو از درختی به درخت دیگه قدم برمیداره و هرگز دلتنگ زمین نمیشه. کوزیموی درخت‌نشین پای حرفش میمونه و هرچی جلوتر میریم، تصمیمش ریشه میزنه و عمیق‌تر میشه و بیشتر به زندگی درخت‌نشینی عادت میکنه.این‌که برادر شما همیشه بالای درخت‌ها می‌ماند، برای این است که به آسمان نزدیک‌تر باشد؟در پاسخش گفتم:برادرم معتقد است که برای بهتر دیدن زمین باید کمی از آن فاصله گرفت.چقدر لذت بردم از خوندن این کتاب (به استثنای چند فصل). چقدر خوب آرمان کوزیمو رو باور کردم... و چقدر همراهی کوزیمو بالای درخت‌ها دلچسب بود و باورکردنی. ایتالو کالوینو دنیای عجیبی برام ساخت؛ که حالا مطمئنم وقتی طبق عادت همیشگیم از کنار درخت‌ها رد میشم و نگاهشون که می‌کنم... دنبال یه جفت چشم می‌گردم، دنبال یه بارون... دنبال پسری که از اون بالا کنارمون زندگی میکنه و بهتر از همه ی ما حواسش به زمین هست. اون یه آرمان داره، یه آرمان که برای خودش هم قابل تعریف نیست اما زندگی رو براش ممکن میکنه و باعث میشه با خودش حس کنه که نفس‌هاش هیچ آزاری به دیگران نمیرسونه‌ و همین دلیل میتونه برای متصل بودن به اون آرمان مبهم کافی باشه. چون صدها برابر بهتره از آرمان جنگجویی که گلوله‌ای رو شلیک میکنه و نمیدونه چرا داره این‌کارو میکنه.بارون درخت‌نشین یه دنیای جادویی سبز رنگ و پر از شاخ و‌ برگ بین درخت‌هاس‌؛ یه روایت از نگاه‌هایی که درخت‌ها رو‌ جستجو میکنن، از اتصال زمین و چندقدم بالاتر، از نفس‌هایی که بین برگ درخت‌ها به پایانشون نزدیک میشن و از وجودی که هرگز دلتنگ لمس زمین زیر پاهاش نشد و پای حرفش ایستاد. که از نگاه خودش، در مقایسه با قدم‌های نامطمئن ما روی زمین سفت و وسیع، قدم‌هایی استوارتر روی شاخه‌‌های شکننده ی درخت‌ها برداشت و به آرمانی که زندگیش رو بهش متصل کرده بود شک نکرد و ادامه داد.در نظر داشت در فصل پایانی پیش‌نویس قانون اساسی کشوری آرمانی بر فراز درختان، این موضوع را بپروراند: نگارنده، پس از بنیادگذاری کشوری آرمانی بر فراز درختان، و مطمئن شدن از اینکه همه ی جهانیان در میان شاخه‌ها جا گرفته‌اند و خوشبخت زندگی می‌کنند، خود از درختان پایین می‌آید و در روی زمین - که دیگر هیچ‌کس در آن نمانده است - به زندگی می‌پردازد.

  • KamRun
    2018-12-03 16:13

    بارون درخت نشین دومین کتاب از سه گانه "نیاکان ما" و مانند دو اثر دیگر این سه گانه به سبک رئالیسم جادویی نوشته شده است.طنز خاص کالوینو در این کتاب نسبت به ویکنت دو نیم شده پررنگ تر به نظر می رسد که دلیل این امر،ترتیب نگارش کتاب ها و بالغ شدن قلم کالوینو است. بارون درخت نشین،داستان طغیان و سرکشی ست. طغیان علیه خانواه،علیه ساختار جامعه و حتی علیه زمین زیر پایمان.در میان داستان این جمله از زبان پدر شنیده می شود که:"شورش را با متر و ذرع اندازه نمی گیرند،حتی یک راه چند وجبی هم می تواند شورش در نظر گرفته شود".کوزیمو ی 12 ساله بعد از کشمکش های متوالی سرانجام چاره رهایی از بند ها را در این می بیند که زمین را ترک کرده،و چند متری بالاتر روی درختان به زندگی ادامه دهد.با خود عهد می کند که هرگز پایش را حتی برای لحظه ای روی زمین نگذارد.به جامعه ای آرمانی می اندیشد،به جمهوری درختستان.در جایی از داستان می گوید دنیا را وارانه خواهد کرد،و آن هنگام که همه انسان ها به خوبی روی درخت ها جای گرفتند و انسانی روی زمین باقی نماند،خود به روی زمین باز خواهد گشت و به تنهایی خواهد زیست.برادر کوچکتر که کوزیمو را هنگام شورش تنها گذاشته است،داستان 53 سال آینده زندگی کوزیمو را روایت می کند.خواننده هر چه که بیشتر می خواند،بیشتر در می یابد که هدف و انگیزه کوزیمو را از این طغیان درک کرده است،شروع به تفسیر و تحلیل می کند.اما در انتهای کتاب،روبرو شدن با آرمانی که حتی خود کوزیمو هم نمی تواند توجیح اش کند،همچون آب سرد بر او فرو می ریزد و خیالاتش را می شکند.شاید بی اختیار به یاد خود بی افتد،بغض کند،چند قطره اشک بریزد،چون خود را از کوزیمو هم سرگردان تر می بیند.سرگردانی که بر خلاف کوزیمو، چند متر پایین تر،میان گل و لجن به دور خود می چرخد و بر خود می پیچد.آرزو کند که چون کوزیمو،اندک زمانی را در دنیایی دیگر سیر کند،آرمانی داشته باشد هرچند غیر قابل توجیه و پایانی مانند او ...افسوس" این دفتر را از آن رو می نگارم که جای دیگری را برای بیان اندیشه های خود نمی شناسم.در گذشته وضع این گونه نبود.تا برادرم بود پیش خودم می گفتم : او به جای همه ما فکر می کند و من کاری ندارم جز اینکه زندگیم را بکنم.برای من،رویدادی که نشانه عوض شدن زمانه بود،فرا رسیدن نیروهای روسی یا ضمیمه شدن سرزمین ما به پیه مونته یا برقراری مالیات های تازه و چیزهایی از این گونه نبود.روزی به دگرگونی زمانه پی بردم که پنجره را باز کردم و برادرم را بالای درختان ندیدم.اکنون که او نیست حس می کنم باید به بسیار چیزها بیندیشم.به فلسفه و تاریخ و سیاست.چند نشریه را مشترک شده ام،کتاب می خوانم،به مغزم فشار می آورم.ولی آنچه را که او می خواست بگوید در این نشریه ها و کتاب ها نمی یابم.حقیقتی که او جستجو می کرد از تیره دیگری بود.حقیقتی بود یکپارچه که نمی شد آن را با واژه ها بیان کرد،بلکه باید با آن و درون آن زندگی می کردی.همانگونه که او زیست.تا دم مرگش سرسختانه به خویشتن وفادار ماند و تنها به این وسیله بود که توانست به ما درسی بیاموزد.کوزیمو لاورس دوروندومیان درختان زیستهمواره زمین را دوست داشتبه آسمان رفت "

  • Raha
    2018-11-24 09:59

    "پسربچه ی 12 ساله ای که یک روز بالای درخت رفت و دیگر هرگز پایین نیامد"انتظارم به قدری از کتاب بالا بود که بعد از تموم کردنش حسابی سرخورده شدم و به خودم قول دادم که از این به بعد هیچ کتابی رو فقط به صرف بالا بودن امتیازش و تعداد خوانندگانش،انتخاب نکنم.با اینکه ایده ی کتاب ایده ای بکر و دست اول بود اما به قدری غیر قابل باور ،طولانی و گاهی اوقات خسته کننده بود که از حوصله ی من خارج می شدهر چه نویسنده کتاب بیشتر تلاش می کرد تا این زندگی درختی و جنگلی رو باور پذیر تر جلوه بده، به همون اندازه این داستان برای من پوچ تر ،بی معناتر و حتی بچه گانه تر جلوه می کردخلاصه اینکه تمام چیزی که از این کتاب حاصلم شد احساس ترحم برای پسر بچه ای بود که هیچ کس هرگز سعی نکرد مسیر درست و واقعیه زندگی ای که باید می کرد را به او نشان دهد

  • Marjan Ghp
    2018-11-25 12:11

    "چگونه مي توان هم از مردم گريخت و هم از نزديك با ايشان و برايشان زندگي كرد؟ چگونه مي توان هم به زندگي آدميان و قراردادهاي ديرينه آن پشت پا زد و هم براي آنان و به كمك خودشان زندگي و نظم نويني را جستجو كرد؟براي آدمي همه چيز شدني است؛ تنها به اين شرط كه بخواهد وبهاي آن را بپردازد."*.. ازين پس شهريارا! ما و از مردم رميدن ها..

  • Arash
    2018-11-14 16:13

    کتاب بسیار خوشخوان و دلنشینه و یه جاهایی از ریتم میفته ولی کلا کتاب دوست داشتنی ای بود. سرو کله افراد مشهوری چون ناپلئون و ولتر و بقیه هم تو کتاب پیدا میشه. پایان بندی کتاب رو خیلی دوست داشتم. ترجمه مرحوم سحابی هم عالی.

  • Niloofar Haydari
    2018-11-23 08:10

    كتاب من مال انتشارات نگاه بود . اشتباهات تايپي زياد و جلد زشتش و اون رفتاري كه فروشنده هاش تو نمايشگاه با من داشتند فقط مجبورم ميكنه قبل ريووم متذكر بشمشون . اعتراضي كوچيك ؟ شايد !شخصا قرارش ميدم توي دسته ي رئاليسم جادويي . حالا نميدونم از نظر ادبي واقعا اينجوري دسته بندي ميشه يا نه . و همون حس ن چندان جالبي كه نسبت به بيشتر رئاليسم جادويي ها داشتم اين جا هم اجتناب ناپذير بود . تا حدود نيمه ي اول كتاب به نظر نمياد كه داستان انسجام و هدفي داشته باشه . بعضا آدم فكر ميكنه بدون برنامه ي قبلي نوشته شده و نويسنده صرفا داشته مينوشته تا بعد ببينه چي ميشه . براي همين براي قضاوت نهايي جدا بايد نيمه ي دوم كتاب رو هم خوند . البته معاني اي كه ميخواسته ضمن ارائه ي اين ايده ي داستان بيان كنه از اول مشخصه . ولي بعد از يه جايي تازه خودشو نشون ميده . معاني قشنگي در مورد دموكراسي , حقوق شهروندي , كهنگي نظام امپرياليستي , حتي به نوع آنارشيسم گرايي قانونمند و به طور كلي همه ي نظام هاي ايده آلي كه ميشه براي يك جامعه متصور بود . بعد در سطح پايين تر و فردي تر معاني عشق و آزادي و دلبستگي واقعا خيلي خيلي قشنگ به تصوير كشيده شدن . اينكه يك عشق واقعي ميتونه چقدر چند بعدي باشه و شايد هركس فقط يك بعدشو بتونه ببينه . در كنار همه ي اين مفاهيمي كه با تصوير ارائه شده بودن گوشه كنارهايي از تاريخ هم نشون داده ميشد . جداي از اين مفاهيم كه توي دل داستان بود . روايتش هم دوست داشتني بود . طنز خوبي داشت . شخصيت پردازي هاش تقريبا جالب بود . البته همون طور كه گفتم نصف اولش شايد كشش و گيرايي نصف دوم رو نداشته باشه .

  • Giuseppe
    2018-12-15 12:06

    Sono pochi quegli autori che con una storia semplice riescono ad esprimere concetti complessi. Calvino è uno di questi. Come lui stesso scrisse nell'introduzione al suo libro, il concetto di base di questo libro è semplice:Un ragazzo sale su di un albero, si arrampica tra i rami, passa da una pianta all'altra, decide che non scenderà più. L'Autore di questo libro non ha fatto che sviluppare questa semplice immagine e portarla alle estreme conseguenzeE da questo semplice idea l'autore riesce a mutuare ed esemplificare concetti complessi come il diverso, l'importanza dell'indipendenza, il valore della natura e della sua sostenibilità, l'emarginazione, le relazioni tra popolo e potere. Tanta carne messa al fuoco ed esplicitata con un linguaggio fresco e frizzante. Incomincio a pensare che questo autore sia veramente unico.Sicuramente leggerò gli altri due tomi che compongono la trilogia de "I nostri antenati".

  • Maryam Shahriari
    2018-12-09 15:05

    من تو زندگیم یه لذتی دارم به نام ایتالو کالوینو خوانی!‏اینجوریه که هر وقت دلم نگاه جدید به زندگی می‌خواد، هر وقت هیچ کتاب دیگه‌ای وسوسه‌م نمی‌کنه، و هر وقت زندگیم تکراری و ساده میشه میرم سراغ یکی از کتاب‌های ایتالو کالوینو و خودم و روحم و فکرم و حال و هوامو باهاش بازسازی می‌کنم.‏ همیشه این کتاب از اولین کتاب‌هایی هست که تو ژانر خودش برای خوندن معرفی می‌کنم، و همیشه هم اولین کاری هست که تو کل کارهای کالوینو واسم انتخاب میشه.‏فکر کنم بار سوم بود که خوندمش. البته داستان زندگی عجیب غریب «بارون درخت نشین» همیشه با دیدن چهار تا درخت بزرگ و نزدیک هم تو ذهنم میاد. همیشه هم حسرت و وسوسه‌ی بالا رفتن ازشون تو دلم تازه میشه!‏ فکر کنم منم یه بارون درخت نشین درون دارم که منتظره از بالقوه بودن درش بیارم و بالفعلش کنم. :)‏یکشنبه 20 بهمن 92تهران

  • Shayan
    2018-11-18 15:57

    تا حالا من اثری از ادبیات ایتالیا نخونده بودم ولی همین کتاب برام کافی بود تا لذت یک فرهنگ دیگه (غیر از آمریکای جهانخوار 😅) رو هم بچشم و عاشق اون بشم کتاب بسیار زیاد دلنشین و نمیتونید موقع خوندش لبخند نزنید و زمانی که تمومش میکنین احساس اندوه از دست رفتن یک چیز عزیز رو نداشته باشیندرسته که عنوان بی نقصی نیست و بعضی جاهاش داستان از چیزی که انتظار داری فاصله میگیره ولی من بشخصه خیلی لذت بردمو بنظرم ۵ ستاره حقشه

  • Sara Kamjou
    2018-12-15 16:22

    بارون درخت نشین داستان پسری به اسم بارون کوزیمو ئه که از یه خانواده‌ی اشرافی و اصیله و سر بحثی که با خانواده پیش میاد طی یه تصمیم خلاقانه و عصیان‌گرانه، قهر می‌کنه و درخت‌نشین می‌شه! این کتاب از زبون برادر بارون روایت می‌شه و تا انتهای زندگی بارون ادامه پیدا می‌کنه.بارون درخت‌نشین کتاب خلاقانه‌ای بود که نویسنده ایدئولوژی خاص خودش رو در قالب این داستان در واقع بهتره بگم «به تصویر کشیده بود.» توصیفات کتاب در حدی هستن که کاملا می‌شه فضا رو تجسم کرد ولی از دید من سطح توصیفات با اتفاقات وزن متعادلی نداشتن و گاهی دنبال کردن روند داستان برای من واقعا خسته‌کننده می‌شد. بخش جالب داستان این تناقض بود که بارون در عین حال که چندان حوصله‌ی دنیای آدم‌ها رو نداشت، سعی می‌کرد به سهم خودش برای دیگران مفید باشه و بهشون کمکی کنه. با این بعد از شخصیتش همذات‌پنداری می‌کردم. دیوانه‌وارترین شخصیت کتاب هم ویولتا بود که تنها بخش هیجان‌انگیز کتاب برام بود.شخصیت‌پردازی کتاب نسبتا خوب بود ولی مهم‌ترین امتیاز کتاب (که البته برای سلیقه شخصی من امتیاز منفی بود) همون توصیفات خیلی قوی و خلاقیت نویسنده بود.-----------یادگاری از کتاب:خودش خودش را نمی‌شناخت، انگار خودش را از دور نگاه می‌کرد. ...بی‌ شناخت عشق، تجربه‌های دیگر به چه کار می‌آید؟ بدون شناختن مزه‌ی زندگی، به خطر انداختن آن چه سودی دارد؟...برای بهتر دیدن زمین، باید کمی از آن فاصله گرفت....- وقتی کسی را دوست داری، خوشی‌اش را می‌خواهی نه رنجش را.+ وقتی کسی را دوست داریم، فقط یک چیز را می‌خواهیم: عشق را، حتی به قیمت رنج....- فکر نمی‌کنی که عشق باید‌ به معنای از خود گذشتگی مطلق باشد؟ یعنی اینکه آدم خودش را به حساب نیاورد؟+ عشق فقط زمانی ممکن است که آدم خود خودش باشد. با‌ همه‌ی نیرویش.